Pete Hautain encore

Op 14 maart jl plaatste ik een stuk getitteld Just A Pom Pom Song, over een plotseling opwellende creatieve bui die ik ergens in 1980 had in eendrachtige synergie met een typemachine.
Het procédé ging als volgt: ik tikte spontaan op toetsen. Het geluid daarvan werd via een microfoon vastgelegd op een bandrecorderband (op één spoor want er was iets mis op technisch gebied). De uitgetikte teksten vormden meteen het bijgeleverde tekstvel van dit multimediaal en neodadaistisch geheel.

Van toenmalig in mijn buurt vice versa rondhangende geestverwant Arno Beijk kreeg ik gisteren naar aanleiding van het stukje van 14 maart 2011 een mail , waarin hij onder meer schreef:
‘Van ‘Isn’t It?’ van Pete Hautain and his Arrogance (Just a Pompom Song!) heb ik ook nog een exemplaar. De proefopname om precies te zijn (produced by Johnson and Tyke, Tig-Studios, 14/3/80). Ik heb altijd gedacht dat dat het enige exemplaar was.’

Johnson and Tyke was in diezelfde periode het eenmalige gelegenheidsduo dat ik vormde met vriend Peter Janssen, waarover ik op zich weer een heel verhaal zou kunnen vertellen dat ik nu maar even achterwege laat.
De ‘Tig-studios’ waren gevestigd in een hoekje van mijn studentenkamer van drieëneenhalf bij drieëneenhalve meter.

Dat Arno over het enige exemplaar beschikt (echte kunst is eenmalig!) zou goed kunnen, want ik kan mij niet herinneren opnamen teruggevonden te hebben in mijn collectie banden voordat ik die met recorder en al jaren geleden de deur uitdeed.
Arno noemde in zijn mail nog een aantal composities die ik destijds blijkbaar moeiteloos uit mijn mouw schudde tijdens die ene vruchtbare sessie op 14 maart 1980. Titels als ‘Hopping’, ‘We Lost Your Mind’, ‘I Lost My Kluts’, ‘One Moment Please’ en ‘Living Next Door To Anton (The Indonesian Song)’
Dat laatste sloeg op mijn toenmalige Indonesische huisgenoot Anton, in de studentenflat waar ik woonde.

Bij twee titels die ik totaal vergeten was trok ik een bedenkelijk gezicht toen ik ze teruglas: ‘The Night I Came For The First Time’ en ‘The Day After The Night I Came For The First Time’.
Tja. Wie zou dat willen weten, denk ik anno nu.
Wat Arno verder meldde: ‘Als ik me goed herinner (geen bandrecorder meer) en het tekstvel zo bekijk, allemaal pareltjes. Je gaat me toch niet vertellen dat die allemaal afgevallen zijn?’

Eerlijk gezegd was ik die geniale nummers allemaal vergeten, maar ik houd mij van harte aanbevolen voor een mp3 met deze legendarische tracks.
Merkwaardig toeval trouwens dat ik het verhaal Just A Pom Pom Song plaatste op 14 maart 2011. Precies de datum waarop ik 31 jaar geleden al die Hogere Multi-Kunst kennelijk moeiteloos uit mijn mouw schudde. Zou dat toeval zijn?

Arno Beijk maakt overigens mooie kunst. Zie maar eens op weeweewee punt aabeijk punt en el, of weeweewee punt arnobeijk punt en el.

Reacties zijn gesloten.