Zon in Scheveningen

Op de laatste dag van augustus vleide ik mij neer op het terras van het Brouwcafé, gelegen aan de tweede binnenhaven van Scheveningen. Prachtplek, met fraaie blik op het kabbelende water, de stoere schepen, de plezierbootjes, de grote loodsen en de krijsend rond cirkelende zeemeeuwen. Het was mooi weer, ik bestelde een Leffe Blond en besloot te gaan zitten genieten.

Aan de tafel naast mij zaten twee uiterlijk jong en fris gebleven vijftigers, een man en een vrouw. Vanwege de directe nabijheid ving ik automatisch hun gesprek op. De man informeerde hoe het met Rob ging. Niet best, antwoordde de vrouw. Zat helemaal aan de grond, terwijl hij toch ooit miljonair was geweest. Hij was zelfs opgepakt, dat heeft op de voorpagina van De Telegraaf gestaan. Met Ferdi ging het daarentegen goed. Hij had een nieuwe vriendin.

Ik begreep al snel dat ik als niets vermoedende passant terecht was gekomen in een van de pilots voor TV Lab. Vrijplaats voor ambitieuze tv-makers die de wereld willen verblijden met een innovatief format, ook wel vallend onder de noemer ‘experimenteel’.
Het was afgelopen week vijf dagen lang te zien op de buis. Veel bijdragen bleken een variant op bestaande real life-programma’s met al dan niet verborgen camera’s. Dit was er een van, dat was mij wel duidelijk.
Het gesprek van de twee was zelfs helemaal afgestemd op mijn interesses: muziek en de trivia-kant daarvan. Dat kon geen toeval meer zijn. Ze hadden mij ongetwijfeld gespot door op de social media eens goed rond te neuzen.

Leuk om ook eens stomtoevallig onderdeel te mogen uitmaken van zo’n nieuw format, ik kreeg er schik in. Het was natuurlijk de bedoeling om te raden wie zij waren aan de hand van hun onderlinge gesprek. De namen Rob en Ferdi waren twee gemakkelijke aanwijzingen, dat kon niet anders dan over de gebroeders Bolland gaan.
Nu zag ik ook hoe haar gezicht sprekend leek op dat van een van de Bolland-broers, al wist ik niet meteen welke. Zij moest een zus zijn. Die had ik alvast goed. Er vielen vast mooie prijzen te winnen bij de juiste antwoorden.

Nu was het zaak om erachter te komen wie de man was. Het gesprek ging over de muziekwereld en over ‘het kringetje’. Als je eenmaal uit het kringetje viel, kwam je echt niet meer terug in het kringetje, waren de twee het roerend met elkaar eens. Ik geloofde het zonder meer. De naam Willem viel, dat was ook niet zo’n moeilijke. Vooral niet toen Willem even later als Van Kooten werd aangeduid.

Gaandeweg werd duidelijk dat de man, die na 20 jaar weer gitaar was gaan spelen (weer een aanwijzing!), ook een tijd in het kringetje had gezeten. Blijkbaar als bekende artiest of onderdeel van een bekende groep of act.
‘Zie jij Sandra nog wel eens?’ vroeg de vrouw ineens. Daar trapte ik mooi niet in! De man in kwestie leek totaal niet op Andres, die kon het niet zijn. Ik dacht snel na: had Sandra na de breuk met Andres misschien nog een ander muzikaal duo gevormd? Nee, Andres ging verder met ene Rosy, maar Sandra begaf zich op het muzikale solopad.

Jos Brink was natuurlijk ook onmiddellijk weg te strepen, in verband met geldende reden van afwezigheid. Die had ik trouwens makkelijk herkend, als trouwe kijker naar het onovertroffen Babbelonië in de jaren 70, 80 (je weet wel, met Lous Haasdijk en haar brillenglazen van winkelruitformaat).
Gelukkig kwam snel een volgende hint, net op het moment dat ik aan mijn tweede Leffe begon. De man vertelde over een recent evenement, waar een Duits echtpaar op hem afstapte. Ze waren speciaal daarheen gekomen om hem om een handtekening te vragen, want ze hadden vroeger zo genoten van zijn muziek.

‘Wat grappig’, zei mevrouw Bolland, ‘maar jullie zongen toch nooit in het Duits?’ Toch wel, zei de man, Don’t Turn Me Loose was in het Duits vertaald. Die titel kende ik, ik hoorde de bijbehorende muziek meteen in mijn hoofd. Dju, hoe heette dat duo ook alweer…? Greenfield and Cook, schoot mij snel genoeg te binnen.
Only Lies, was een andere grote hit van ze. Nu was het zaak om zo snel mogelijk erachter te komen wie van de twee de man dan wel was, Greenfield of Cook, alias Groenveld of De Kok. Dat moest natuurlijk gebeuren voordat ze zouden opstappen.
Toen de vrouw even naar binnen was besloot ik de man brutaalweg aan te spreken.
‘Neemt U mij niet kwalijk’, zei ik, ‘bent U niet van het duo Greenfield and Cook?’ De man reageerde aangenaam verrast: ‘Dat klopt, dat u dat ziet!’ Ach ja, veelzijdig muziekkenner, niet waar.
Ik zei dat ik erg nieuwsgierig was wie van de twee hij dan was. ‘Peter Kok, aangenaam’, antwoordde hij. Net terug van 34 jaar afwezigheid. De vrouw was een oude vriendin/kennis.
Op internet las ik later dat hij in 1977 naar Chili was verkast om daar met Euson een platenmaatschappij op te zetten.

Ik maakte nog even een kort praatje met Peter, een uiterst vriendelijk man naar mijn indruk, alvorens het tweetal het terras even later verliet. Daarna was het wachten op de mensen die mij zouden komen verrassen met de mededeling: U bent op tv en kandidaat voor de candid camera-quiz ‘Wie zaten er nú weer naast U op het terras?’

Ik was erg benieuwd achter welke plant of schutting ze zich verborgen hadden gehouden. Tot mijn verbazing kwam er helemaal niemand opdagen. Was ik niet beeldgeniek genoeg? Ik begreep er niets van en besloot na mijn derde Leffe maar eens op te stappen. Wie denken die tv-lui wel dat ze zijn, dat ik uren op ze ga zitten wachten!?

Thuisgekomen las ik wat rondneuzend op internet dat Sandra de ex van Ferdi was. Toch een gerichte aanwijzing dus. Op YouTube bekeek ik Dont Turn Me Loose en Only Lies. Romantische zoetigheid, gelikte arrangementen, maar wel heel mooi harmonieus gezongen en in elkaar gezet. Om heerlijk bij weg te zwijmelen. Ook de andere singles (zonder filmpje, alleen het geluid) beluisterde ik allemaal een keer.

Zeven Top 40-hits had het duo tussen 1970 en 1973 voordat het in 1974 uit elkaar ging. In de commentaren bij het nummer ‘Easy’ las ik tot mijn genoegen: ‘Gelukkig wordt dit nog regelmatig gedraaid op Radio Waddenzee’. Hetzelfde gebeurt volgens iemand anders op Radio West-Heiloo. Volkomen terecht, want de heren Groenveld en Kok hebben best een mooie reeks singles achtergelaten. Toch een leuke herontdekking. Jammer dat ze niet meer in het kringetje zitten.

4 Reacties op Zon in Scheveningen

  1. corina heuvelman zegt:

    Heel euk verhaal hoor Jimmy. Bedankt, maar ik had de primeur al in De Klok gehad.

  2. Peter Petit zegt:

    Greenfield&Cook: de nederlandse Everly Brothers, die ik ooit nog heb mogen interviewen. Aardige jongens, goede muziek. Jammer dat je Peter niet heb gevraagd naar zijn plannen die hij ooit had om in Madrid een Madurodam te openen

  3. Jimmy zegt:

    Tja, als ik dat geweten had…
    Waar stond dat interview in?

  4. Jimmy zegt:

    Overigens staat er een uitgebreid recent interview met Peter Kok op http://www.harryknipschild.nl/asp/invado.asp?t=show&id=1479
    In de laatste alinea staat dat hij tegenwoordig empanadas verkoopt in Leiden.
    Voor de rest niets over Madurodam in Madrid, wel dat hij daar ooit een bedrijf in appeltaarten heeft opgericht (laatste alinea).
    Over zijn Madurodam-plannen heeft hij onderhandeld in China en Kroatië.
    Die man denkt in het groot (of in het klein?)