Voorproefje Delftse Toeren 2

DE DIV: STAP VOOR STAP (12” ep, 45 toeren, 1981)

Het valt niet mee om de muziek van De Div adequaat te omschrijven. De popencyclopedie van Oor heeft er heel wat woorden voor nodig: ‘Broeierig, beurtelings zwoel en agressief en gekenmerkt door stuwende, straffe ritmes, tegendraadse gitaren, een funky inslag en abstracte, Nederlandstalige teksten.’ De omschrijving is gemaakt naar aanleiding van de debuutplaat Stap voor stap uit 1981.

Een recensent van hetzelfde blad heeft het over ‘venijnige, blanke rockfunk’, ‘prettig gestoorde saxsoli’ en ‘percussief geweld van de rototoms’ die een ‘zweepslagentapijt van klanken blootlegden’. Van alledaagse akkoorden maakt de Delftse new wave-groep in elk geval bepaald geen gebruik.

De kiem voor de groep wordt gelegd in de garderobe van de bouwkundefaculteit van de TU. Daar raken Marc de Reus en Art Zaaijer met elkaar in gesprek over Lou Reed en Roxy Music. Het eerste optreden van de dan nog naamloze band vindt in 1979 plaats in de hal van Bouwkunde. In de middagpauze wordt in een zelf geschreven arrangement op Blondie’s Denis een Nederlandstalig protestlied ten gehore gebracht tegen Arie Pais, minister van onderwijs: ‘Pa-ies, Pa-ies’.
Daarna volgt de ontdekking door Jeroen Soer. De bouwkundestudent en latere Vara-dj is op dat moment programmeur popmuziek voor studentensociëteit Lorre. “Daarvoor hadden we al eindeloos op feestjes en bij studentenverenigingen gespeeld. Lorre was het eerste grote optreden, als voorprogramma”, aldus de terugblikkende Zaaijer in de Delftse Post in 1995.

Stap voor stap is een 45 toeren-EP op 12”-formaat, geproduceerd door Dick Polak van de groep Mecano. De Div bestaat dan naast Zaaijer (zang, saxofoon) en De Reus (bas) uit Niek van Slobbe (gitaar, synthesizer), Rob Dingemans (zang/gitaar) en Peter de Wolf (drums).
De teksten van de vier nummers, Stap voor stap, Het midden, Spetters en Meer, zijn abstract en repetitief. ‘Stap, voor, stap/ Stap, voor, stap’, opent het titelnummer ritmisch op trage dicteersnelheid. ‘Ik ben (ik ben) op weg (op weg) / Van hier (van hier) naar daar (naar daar) / Ik ga steeds verder en soms sta ik stil/ Van a (van a) naar b (naar b) alweer (alweer) opnieuw (opnieuw)/ Alles passeer ik het glijdt langs mij heen.’ Geen alledaagse kost, deze poëzie.

“Onze teksten zijn anders dan het geforceerde gerijmel dat je zo vaak hoort”, laat Zaaijer in januari 1983 in het AD optekenen. “Wij proberen in onze teksten een sfeertekening te geven van abstracte gevoelens”, vult Van Slobbe aan. In elk geval onderscheiden de teksten zich sterk van die van tegelijk opkomende Nederlandstalige groepen als Doe Maar, Toontje Lager en Het Goede Doel.

In de Oor van februari 1982 lichten de heren hun gebruik van abstracte teksten nader toe. De Reus: ‘Het nummer Stap voor stap gaat over marcheren. Meer niet. Je hoeft niet te zeggen dat je marcheren fout vindt, het onderwerp spreekt voor zich.’ Van Slobbe: ‘Bekijk onze platenhoes maar eens. Het is gezichtsloos, maar het heeft toch een bepaalde sfeer. Je moet zelf tot een oordeel komen.’

Zaaijer: ‘Het beeld van de in uniform marcherende meute die een pop volgt, geeft onze visie duidelijk weer. De pop symboliseert de geest van de meute, maar tevens haar gebrek aan persoonlijkheid. Dat thema komt in elk nummer terug: het schoppen tegen het conformisme.’

Productie, management en hoesontwerp, De Div houdt het allemaal in eigen hand. De plaat, die radio-aandacht krijgt bij Vara, VPRO en KRO, verschijnt op het onafhankelijke Plexus-label uit Delft. “Achter dat label zat Martin Kollaart, die toch wel een vooruitziende blik had als het om muziek ging”, aldus Zaaijer in 1995.

‘De Dijk heeft twintig jaar geprobeerd de Div na te doen. Die band heeft ontzettend veel invloed gehad’ 

“De Div? Het waren klanten van mij”, reageert Kollaart die in 2010 nog altijd een platenzaak drijft aan de Voldersgracht. “Ik denk dat ik ze een keer heb zien spelen op een van die feesten op die studentenflat, de Krakeelhof. Ze waren gewoon goed. Een van de beste live bands van Nederland. Het staccato van de Talking Heads zit er heel erg in. De Dijk heeft twintig jaar geprobeerd de Div na te doen. Die band heeft ontzettend veel invloed gehad.”

Van Stap voor stap worden tweeduizend exemplaren geperst, weet Kollaart. “Ik geloof dat we er de eerste dag al 1200 van hebben verkocht, naar winkels in het hele land. Ik heb ‘m door het hele land gedistribueerd. In totaal zijn er zo’n 1600, 1700 verkocht.”
Onder de paraplu van Plexus worden ook de lp’s Europa is hier en Open zee uitgebracht. Daarna verhuist Div naar Boudisque. Later gaat de groep over op Engelstalige muziek.

(naar een publicatie in AD Delft, 4/6/2010)

4 Reacties op Voorproefje Delftse Toeren 2

  1. kees zegt:

    Heeft jarenlang op de Irenetunnel gestaan: DIV = door intelligentie vervelend.

  2. Jimmy zegt:

    Dat is in elk geval een heel wat compactere omschrijving dan die van Oor.

  3. Eric zegt:

    …maar niet per se een betere 🙂
    Volgens mij was er eerst het DIV-logo op de muur getekend met dikke stift, waarna de uitleg volgde. Uit dezelfde tijd en op dezefde Irenetunnel ook de band-graffiti ‘Blaffatuur’ met de kreet ‘mensen blaffen’. Altijd intrigerend gevonden, pas later gehoord dat het om een band ging – maar of er een plaatje is verschenen?
    En overigens heeft Div-bassist Marc de Reus de plaat van Paradogs nog geproduceerd, in ’89/’90…

  4. JimmyT zegt:

    Paradogs? Zat daar niet ene Eric Geevers in?
    Heb zoiets gelezen, in Delftse Toeren 1, haha.
    Grappig, kan mij zelf die mededelingen op de Irene-tunnel vreemd genoeg niet meer herinneren.
    Ik heb (de) Div altijd wel erg goed gevonden.
    Wie zou die tekst eigenlijk geschreven hebben over de Div? Kees?